In de geschiedenis van de grafische kunst moet kalligrafie (de kunst van het mooi schrijven van letters) worden onderscheiden van technieken voor het reproduceren van letters door middel van diepdruk, hoogdruk of vlakdruk.
Kalligrafie ging vaak gepaard met figuren en afbeeldingen en de ontwikkeling ervan verliep vanaf de 15e eeuw parallel aan die van de boekminiaturen. Aanvankelijk waren kalligrafische letters versierde letters van het alfabet. In de 16e, 17e en 18e eeuw ontwikkelde deze kunst zich verder en groeide uit tot een steeds complexere mengeling van letters en tekeningen die op zichzelf stonden en die niet verward mochten worden met de titels van gravures, die eveneens prachtig versierd waren. [incunabelen, reproductie).
